فرزاد امیدی غریبونه

غریبونه دارم راهی رو میرم
که راهی جز به بیراهه نداره
میون غصه هایی که اسیرم
ببین اشکامو که بی اختیاره
حلالم کن که دیگه فرصتی نیست
شاید این آخر دنیام باشه
ته قلبت اگه جایی نداشتم
ته این جاده شاید جام باشه
تو روزات بعد من رویایی میشه
فراموش می‌کنی این خاطراتو
دارم میرم خداحافظ چه سخته
به من بسپار همه دلتنگی هاتو
حلالم کن که دیگه فرصتی نیست
شاید این آخر دنیام باشه
ته قلبت اگه جایی نداشتم
ته این جاده شاید جام باشه